Joyce Roodnat's wandelingen door Nederland en soms daarbuiten zijn al acht jaar elke zaterdag in de NRC te vinden. Ze zijn 'na te wandelen' want ze loopt bekende, in wandelgidsen beschreven wandelroutes. Veelal trajecten van de lange afstand wandelpaden (LAW) van Nederland, en ze zegt ook welke. Maar Joyce Roodnat vertelt verhalen. Verhalen waarbij licht, lucht en landschap de hoofdrol spelen. In de bijrollen zijn dieren - de vogels, het vee en soms een vis. De mensen zijn figuranten, vaak grappig, soms ontroerend. De verhalen zijn geillustreerd met foto's van Erik van Zuylen, de eigenzinnige figuur die in Roodnats verhalen wordt aangeduid als 'man'. Ik wandel dus ik besta (oktober 2008) werd door de gespecialiseerde reisboekhandels van Nederland verkozen tot beste reisverhaal van 2008. Harry Berg van Stanley & Livingstone en voorzitter van de jury: ' Joyce heeft onze kijk op het wandelen veranderd. Met haar prachtige poezie, haar mooie landschapsbeschrijvingen, haar terloopse observaties, schetst ze beter dan wie ook precies wat het wandelen zo leuk maakt. Ze gebruikt daarbij al haar zintuigen en gebruikt haar associatieve woordenschat tot op de grens van de dichterlijkheid. Ze kijkt naar de weerspiegeling van de lucht in de plassen op het asfalt en schrijft: 'In de plassen weerkaatst licht en aan de hemel breekt het blauw de vliezen.' Ze vindt dat in een landschap met kassen een kerktoren niet van steen hoort te zijn, maar van glas en als ze even later de zee ziet schrijft ze 'De zee heeft een blauwspoeling en draagt witte krulspelden'.
Reisverhaal Nederland, wandelen, wandelverhalen, Netherlands,
nieuwsbrief of weblog